Het is vakantie, alleen ben ik vergeten te gaan. Dat kan zomaar voorkomen, maar dat voorkomt ook een aantal botsingen met de natuur. In de vakantie ben ik gekke fenomenen tegen gekomen maar eigenlijk ook niet. Zaken als hagelstenen zo groot als golfballen, wervelwinden of keiharde windstormen, tsunami’s of zoals nu enorme bosbranden zijn mij allemaal bespaard. Dat besef doet mij altijd goed, ook al leef ik mee met hen die getroffen zijn. Je zal maar op vakantie zijn en dan ineens alles kwijt zijn. Het lijkt mij een bijzonder drama zoals ik die wel op het nieuws heb gezien met de tsunami als ergste vorm waarin je in een flits zomaar alles inclusief familie kwijt kan zijn. Onwerkelijk gewoon.
Toch heb ik het wel meegemaakt dat de oceaan zich terugtrok aan de kust van Frankrijk, waarbij we het fenomeen kenden. Toch denk je: het zal allemaal wel meevallen totdat je de kracht van de natuur ziet . Vooral als je er met een baby op het strand en de vloed komt veel sneller dan verwacht. Toch was ik telkens wel weer alert en ook bij die snelle vloed en de enorme stroming die erbij hoort. Het maakte mij toch altijd wel onzeker, aangezien de overmacht waar je mee te maken hebt krachtiger en machtiger is. Een oceaan is natuurlijk wel een massa water die de planeet regeert, maar ons gemak in denken dat we het wel aankunnen is typisch iets van de mens. Dieren laten veel sneller zien dat er gevaar dreigt.
Op dit moment zijn er gigantische branden in Frankrijk en Spanje, gebieden waar we veel vakantie hebben gevierd. Ook al denk je daar houden ze daar wel rekening mee is dat weer typisch Nederlands gedacht. Dat zagen we hier ook met heidebranden die veel heftiger waren en veel minder beheersbaar waren dan gedacht. De branden in Spanje en Frankrijk lieten wel zien hoe heftig het is. Complete campings worden ontruimd in het hoogseizoen maar ook de dorpjes worden niet alleen bedreigd maar gewoon weggevaagd. Vuur is iets wat ik uit mijn jeugd ken. Kachels die gestookt werden met kolen, gasflessen om kooktoestellen te voeden of kachels aan te vuren. Je moet altijd driedubbel opletten met al dat brandbare materiaal.
Op vakantie in Drenthe kookte men zelfs op turf. In het avontuur van het klerenkoffertje, passend bij vakantie, komt vuur als element ook telkens terug als bedreiging voor de eigenaar van de verkleedkoffer. In de beleving van de weersomstandigheden denk ik terug aan Vlieland, waar vuur in het natuurgebied ook iets was om op te letten, maar vooral aan de foto’s van de windhoos die de gehele camping vernielde. De foto’s van de mensen die in de recreatiezaal werden opgevangen spraken boekdelen net als de luchtfoto die een vernielde camping liet zien. Na alle beelden uit Frankrijk kon ik mij goed voorstellen hoe dat moet zijn. Net als de foto’s uit andere landen uit het verleden waar mensen zonder iets huiswaarts moesten vertrekken.
Dit jaar ging ik niet die richting op, ook al zijn er genoeg plekken waar niks aan de hand is. De keer dat ik in Drenthe stond met de kinderen met onze koepeltent die in Vlieland toch wel heel sterke windkracht had overleefd, werd deze opnieuw beproefd. Waar het in Vlieland de wind was terwijl we op de top der blanke duinen met houten haringen stonden, was dat in Drenthe voldoende om gewone haringen te gebruiken. Nee, niet de eetbare maar de metalen natuurlijk. Totaal onverwacht werd de regenbui een plensbui tot een enorme wolkbreuk die zoveel water bracht dat er sprake was van een ware vloedgolf. Deze zomer werden we ook nog aan overstroomde campings herinnerd waarbij Valkenburg als gemeente centraal stond. Ik herinner me dat goed, juist door de vakantie in Drenthe.
Ik zat met de kinderen binnen en was op zich al heel blij dat de tent waterdicht was maar hoorde het water toch echt wel heel hard stromen. Terwijl ik voorzichtig naar buiten keek ging ik ondertussen aan de slag om steeds meer spullen in de slaapcabines op te bergen. Ik was heel blij met die cabines die hingen aan de tent want die hadden hoge randen van wel vijftien centimeter waardoor ik me op dat moment minder zorgen maakte over kleding en slaapzakken. Toch bleef het water maar stijgen en van een veilig gevoel ontstond er iets wat ik herkende uit de verslagen van gevluchte campingbezoekers uit het rampgebied. Het water bleef maar stijgen, niet zoals in Valkenburg afgelopen jaren, maar toch, rondom mij heen gingen ook andere gasten buiten kijken wat er aan gedaan kon worden zodat we niet gingen wegdrijven.
Ik zat met de kinderen binnen en was op zich al heel blij dat de tent waterdicht was maar hoorde het water toch echt wel heel hard stromen. Terwijl ik voorzichtig naar buiten keek ging ik ondertussen aan de slag om steeds meer spullen in de slaapcabines op te bergen. Ik was heel blij met die cabines die hingen aan de tent want die hadden hoge randen van wel vijftien centimeter waardoor ik me op dat moment minder zorgen maakte over kleding en slaapzakken. Toch bleef het water maar stijgen en van een veilig gevoel ontstond er iets wat ik herkende uit de verslagen van gevluchte campingbezoekers uit het rampgebied. Het water bleef maar stijgen, niet zoals in Valkenburg afgelopen jaren, maar toch, rondom mij heen gingen ook andere gasten buiten kijken wat er aan gedaan kon worden zodat we niet gingen wegdrijven.
Gelukkig was het “slechts”een korte bui maar wel dusdanig dat er van alles ronddreef op de camping en we met zijn allen de schouders onder moesten zetten om de boel weer op orde te krijgen. Op andere campings was dat erger. Daar waren meer Valkenburgse taferelen of zoals we die in België zagen. Gevluchte gasten zoals ik die vaker in het nieuws had gezien in landen als Italië rond het Comomeer. Nu ik niet op pad ben naar de huidige rampgebieden, prijs ik mij gelukkig maar heb vaak genoeg slecht weer meegemaakt met modderstromen door de tent. Altijd weer van korte duur zodat je toch nog gezellig verder kan met de vakantie. Maar op momenten met weinig budget is het toch wel erg spannend.
Een reisverzekering dekt lang niet alles en eigenlijk had ik die nooit omdat ik dacht dat het wel los zou lopen. Bij verre reizen ben ik daar toch maar op overgestapt, een kleine investering om eventuele grote rampen af te dekken is toch wel handig. Kamperen bracht mij altijd wel terug naar andere tijden waarbij de aankomst de eerste keer op Vlieland het gemak en vertrouwen in reizen mij ook wel wakker had geschud. De complete bepakking kwijt en dan met kinderen teruggeworpen worden op de voorzienigheid. Alsof je als drenkeling aankomt en geen dak meer hebt boven je hoofd. Al die mensen die uit hun huizen hebben moeten vluchten en in een sporthal opgevangen worden is zo herkenbaar.
Gelukkig mochten we in een tent overnachten anders had ik er een moeten bouwen. Ik ervaar bij iedere ramp wel een beetje de ervaringen uit alle ramp momenten terug en bedenk dat ik zo vaak zoveel geluk gehad heb maar ook vertrouwen heb weten te houden. Dat als ik nu vergeet op vakantie te gaan, wordt meestal iets verteld dat het goed is. Gewoon buiten slapen onder de sterren zoals ik dat als kind deed met neefjes zonder tent Dat was geluk. Toch is het weer geregeld en ga ik mee op de nieuwe ontdekkingsreis.
Gelukkig mochten we in een tent overnachten anders had ik er een moeten bouwen. Ik ervaar bij iedere ramp wel een beetje de ervaringen uit alle ramp momenten terug en bedenk dat ik zo vaak zoveel geluk gehad heb maar ook vertrouwen heb weten te houden. Dat als ik nu vergeet op vakantie te gaan, wordt meestal iets verteld dat het goed is. Gewoon buiten slapen onder de sterren zoals ik dat als kind deed met neefjes zonder tent Dat was geluk. Toch is het weer geregeld en ga ik mee op de nieuwe ontdekkingsreis.
Geen survival of tent maar een vast dak boven het hoofd. Het is een vakantie als een sprookje dat past bij mijn beleving van het leven als een sprookje.
0 Reacties