Recent kwam ik diverse foto’s tegen van werkplekken uit de periode dat ik daar werkte. De aanleiding om daar destijds te gaan werken was heel divers. Een ervan was werk. Vooral dat laatste was wel iets waar, als ik er nu over na denk, toch wel iets wat lastig was. Lastig in de vorm van vraag en aanbod. Op het moment dat ik school verliet was dat niet uit vrije wil. Nou ja feitelijk is alles wat ik doe in het leven uit vrije wil maar de consequentie daarvan overzien was beslist wel lastig. Dat op zich is weer een heel verhaal apart maar op het moment dat ik ging werken waren er misschien tachtig duizend werkloze mensen in Nederland en het aantal afgekeurde mensen was ook nog niet zo groot. Je kan stellen: de arbeidsreserve was niet zo groot als die nu was.
Toch was de situatie waarin ik me begeven had, door mijn keuzes in het leven, daardoor niet gemakkelijker. Desalniettemin was het lastig mijn verhaal uit te leggen als ik ging solliciteren. Op de Hellingen in Dordrecht zat de woonwinkel waar ik ook als klant met mijn vader was geweest en de sfeer en het aanbod sprak mij aan. Op het moment dat daar een vacature was, durfde ik dan ook wel mijzelf aan te bieden om daar aan de slag te gaan. Het was best wel gek om te solliciteren aangezien ik eigenlijk gewend was om als uitzendkracht overal gewoon binnen te stappen en aan de slag te gaan. De korte dienstverbanden waren beslist gemakkelijk maar ook wel hinderlijk. Die beperkte momenten om ergens rond te lopen en telkens weer te moeten pieken waren leuk maar ook vermoeiend en niet echt lonend.
Weliswaar lukte het mij zelfs goede functies te vinden, was het toch niet bevredigend omdat ik zowel vrijheid als vastigheid zocht. De woonwinkel bood de vastigheid en toch de vrijheid binnen het bedrijf. Doe-het-zelf woonwinkel was de uitdrukking voor het bedrijf en dat klopte dan ook wel. Mijn ambitie in de woonwinkel was leuk maar de drukte speelde zich vooral af in het deel doe-het-zelf. Het was een periode waarin er nog geen grote winkels waren zoals Gamma en Praxis bijvoorbeeld en zelfs Albert Heijn experimenteerde met doe-het-zelf producten zoals die nu te vinden zijn in eerder genoemde retailbedrijven. Aangezien ik handig genoeg was, doorliep ik alle segmenten in de winkel en verkocht alles wat los en vast zat of wat aangeboden werd.
Van tapijt tot en met tuingereedschap van hoge kwaliteit. Een gekke periode waarin alles handmatig ging, boutjes en moertjes moesten geteld worden, alles werd contant afgerekend en de kas moest wel kloppen. Als dat niet klopte, moest je blijven en de kas nog een keer opmaken. Gelukkig was ik daar ook goed in dus mijn werk liep zelden langer dan een uur uit want je moest je collega’s ook controleren. De foto die ik vond op het internet was dan ook weer direct een moment van herkenning. De locatie heet op dit moment nu werkplein en dat deden wij daar dan ook. De azijnplaats was de plek van laden en lossen niet om azijn te pissen alhoewel dat wel gebeurde bij laden en lossen omdat we alles zelf deden en moesten doen.
Het verschil met toen is door de jaren heen de hoeveelheid in de arbeidsreserve. Ik moest van school en gaandeweg liep de werkloosheid op tot al gauw vijfhonderd duizend ( en zelfs 1 miljoen) .Dat was dus wel iets geks. In mijn zoektocht om toch iets leuks van mijn leven te maken liep ik daar slechts een jaar rond en maakte de enorme veranderingen in de retail mee. De werkdruk op zaterdag was gigantisch en winkeldiefstallen waren soms niet tegen te houden. De brutale mens liep daar gewoon weg met dure apparatuur. Dat kon door de drukte maar was toen nog niet zo normaal zoals dat nu gebeurt. Als we destijds een zelfscan kassa hadden gehad was de omzet ongetwijfeld verder gestegen.
De methode van de zelfscan zoals bij Albert Heijn en overige retailers had daar goed gepast. Na dat jaar kwam ik terecht op een plek waar een ander soort werkdruk was, maar ook dat is weer een verhaal apart. De Hellingen bezocht ik door de tijd heen vaker. Ik kwam op de bovenverdiepingen terecht voor een computeropleiding van de Universiteit Twente en weer later voor politiek werk. Zelfs het werkplein bezocht ik als vertegenwoordiger van mensen om te kijken hoe de procedures verliepen. Telkens weer als ik er voorbij kom herinner ik mij verschillende zaken. Toch is de herinnering zoals de foto die losmaakte, wonderlijk. Mooi om aan oud-collega’s te denken die je waardeert en aan de simpele manier van modern werken, zelfs de opleiding rondom het dure tuingereedschap roept nog steeds een glimlach op.
De woonwinkel motiveerde ook weer om gerichter naar een opleiding te zoeken en die te gaan starten. De gekke periode van economische neergang van Nederland, de veranderingen in de stad, de politieke tijd die ik toen ook al meemaakte en de perikelen van woningbouw verenigen beelden die nog steeds in mijn brein vastliggen en die ik met plezier beleefd heb, geschiedenis maak je zelf. De keuze die ik maakte zie ik dagelijks in mijn leven terug en vanuit de ervaringen, de daden die mijn leven tekenden, geniet ik met compassie in mijn hart. Zelfs het cadeau dat ik daar van onze interieurverzorgster kreeg, heb ik nog steeds. Een riksja uit Indonesië. Het is maar een simpel cadeau, vertelde zij, maar het is voor mij nog steeds een schat. Ook zij was dat ook al kon ze lekker mopperen. Maar wie niet, we zijn tenslotte Nederlanders.
De kracht van het leven zit in jezelf. Het werk daar met de collega’s en hun grote verschillen maakt dat het inzicht de kracht vergroot. Met liefde zoals ik die meegekregen heb bij het ontstaan van mijn leven geniet ik van het niets dat al dat iets is met de levenskracht die dat al vormt. Van woonwinkel tot werkplein, het leven is fijn.
0 Reacties