Er is iets geks in de zoektocht naar "nieuws" , nee, geen nieuws als iets met nieuwswaarde uit de actualiteit maar nieuws in de vorm van vernieuwing. Sinds mijn verhuizing verhuis ik vaker, nee ik bedoel niet van woonlocatie, maar van kamer naar kamer. In dat verhuisproces ben ik vaker aan het worstelen met de digitale verhuizing en de installatie van apparaten. Het is altijd een worsteling omdat ik soms vergeet te kijken naar details. Die details kunnen je nu net de das om doen , nee geen sjaal of stropdas, maar die kleine onderdelen onderaan een scherm of bovenaan in een menu die ik dan even niet zie, of wil zien. Een slecht geknoopte stropdas doet ook afbreuk aan het geheel maar digitaal moeten de details goed zitten.
Met de verhuizing gaat er ook nog apparatuur kapot en verandert er weer iets in de instelling van routers en in de wifi, waardoor ik altijd opnieuw op zoek mag gaan naar de oplossing. Gek wordt ik er eigenlijk van want ik wil eigenlijk gewoon schrijven zoals op mijn typemachine van destijds, alhoewel ik nu nooit meer blind typ en ook nog eens niet mijn tien vingers gebonden aan het toetsenbord zit. Details die niet belangrijk zijn maar wel tekenend voor hoe ik geleerd heb hoe het hoort. ‘Hoe het hoort’ is dan meteen wel een mooie uitdrukking want bij verhuizen hoort van alles. De verhuizer kwam langs en zag bananendozen in plaats van hun eigen verhuisdozen. Gelukkig had ik dat afgesproken want anders heb je dat ook nog.
Ze waren tevreden en vroegen mij het hemd van het lijf . Waartoe dienen de kleurtjes op de dozen en hoe had ik het bedacht zodat hun werk zo optimaal mogelijk zou verlopen. Gelukkig waren we het snel eens en ging na de koffie het team aan de slag. Ik ging vast de nieuwe locatie op orde brengen, nam nog even een televisie onder de arm mee en legde de computers, ipads, laptops klaar voor het volgende moment. Stel je voor in de tijd van de typemachine dan was een televisie onder de arm niet mogelijk geweest, alhoewel ik wel gekkere dingen op de fiets heb gedaan. Bij terugkomst waren de verhuizers, duidelijk hands on, bezig met laden en hadden prachtig genoeg alle apparatuur ingepakt Oei dat was iets waar ik niet op gerekend had.
Het punt was dat ook de installateur van de provider zichzelf in de agenda naar de dag van de verhuizing had gepland en ik daarvoor mijn apparatuur nodig had. Gelukkig paste het in de planning van de verhuizers om er op tijd te zijn en zou het dus los moeten lopen. De apparatuur opgraven uit de verhuiswagen was geen optie namelijk. In vertrouwen van dat proces van verhuizen en een aanwezige televisie zou het toch los moeten lopen. De ruimte voor de installateur was gereserveerd, geen dozen in de weg, de plinten voor de kabel waren toegankelijk en vrij, zoals in de brief gevraagd of vereist was. Het was nou niet direct waar ik op zat te wachten al die kabels die nodig waren maar net als de kleurtjes op de doos waar alles heen moest had ik die ook voor de kabels bedacht.
Het is geen rocket science maar wel iets waar je rekening mee moet houden. Net als in de menu's van de computer waarbij je na moet denken wat er nou eigenlijk gevraagd moest worden of wordt. Altijd weer toestanden met wachtwoorden, codes of gezichtsherkenning en dan nog mijn eigen zicht, waar is mijn leesbril ter ondersteuning van de snelheid waarmee alles op het scherm voorbij komt. De verhuizers waren op tijd en de installateur schoof ook aan. Nee meneer, dat heb ik allemaal niet nodig zei hij terwijl hij naar de massa kabels keek om mij in vertwijfeling achter te laten en hij in het hoekje dook voor de aansluiting. Mijn hoofd was bij de verhuizing en mijn assistent lette op de internetverbinding. Zodra de wifi het deed zat hij op het internet.
De kabels, vroeg ik nog een keer, nee meneer dit is een oude brief, alles gaat via de wifi. Dat laatste maakte mij wel blij aangezien ik de bekabeling al als storend had ervaren, geen kabel, geen obstakel. Binnen no time deed de apparatuur het want ook de verhuizer had op het juiste moment de verhuiswagen opgevist. Gelukkig werd ik er van en was ik er tussentijds bij en zag hoe op alle apparaten de toegang geregeld werd. Geen uren werk maar in een half uur online. Het probleem van werken met de nieuwe verbinding was er niet, maar wel met het menu. Weer kwamen de bekende vragen of ik iets wel of niet wilde. Zucht daar gaan we weer, dacht ik, maar eigenlijk ook wel leuk. De simpele dingen die ik kende uit de DOS periode hielpen eigenlijk wel maar af en toe heb je iemand nodig die je wijst op de meest simpele dingen als scherm vergroten of verkleinen zodat alles binnen het blikveld valt.
Toch is en blijft verhuizen een worsteling want waar alles blijft wat je verhuist, maar ook je eigen gewoonten hebben een opfrissing nodig. Dat laatste is dan nog wel het lastigst. Apparatuur gaat natuurlijk niet een mensenleven mee zoals een typemachine, mechanisch, wel kan. Daarnaast is het werken met de huidige apparaten meteen iets waar internet mee te maken heeft. Met al mijn schrijf capriolen moest ik dan ook zorg dragen voor dat al mijn verbindingen en inloggen bleven werken. Ik voel mij dan een echt slangenmens en worstel me door alle menu's en vragen heen om er uiteindelijk te komen. Ik worstel en kom boven, hoe wonderlijk dan ook. Zodra de apparaten aangesloten waren ging ik aan de slag, maar dat was vooral een houtje-touwtje methode omdat het anders was dan ik gewend was.
Maanden heb ik gewerkt aan de ordening van de verhuizing aan de aanpassing van apparatuur en werkplekken om nu na heel veel stappen en door worstelingen weer die zelfstandigheid te hebben waarvan ik mij destijds afvroeg voorafgaand aan de verhuizing, hoe zal dat gaan ( waar komt die rotzooi toch vandaan hoor ik IJf Blokker zingen). Nu maanden later ben ik tevreden hoe het gelukt is. Computers die overleden, systemen die extra er bij kwamen, ik werk nu door drie systemen heen, en verbindingen die tot stand kwamen, het werkt . Wat fijn dat ik uit de basis van mijn kennis nog steeds in staat ben om alles werkend te krijgen. Gekke ervaringen uit het verleden maar ook het vertrouwen in het nu hebben wel meegeholpen.
Waar ik de helpdesk nooit heb vertrouwd, twee keer mijn laptop ingeleverd, twee keer de verkeerde terug, ben ik door de menu's heen geklommen en werd uiteindelijk meerdere keren gebeld of het allemaal gelukt was. Zo krijg je dan toch weer vertrouwen in de helpdesk waar ik globaal nooit ontevreden over was, maar echt vertrouwen, vooruit dan maar. Het blinde vertrouwen, in het land van de blinden is eenoog koning, dat het allemaal goed ging komen,daar zit ik nu mee te werken terwijl ik terugdenk aan het tien vingers blind typen. Aan de ascii code waaruit wij werken. De oude typemachine, waarbij ik in staat was het mechanisch te programmeren, heeft mij goed geholpen maar ook de nieuwe generatie typemachines die daarop volgden.
Zonder geld heb ik veel geleerd over apparatuur die ik huurde, leende of aanschafte, soms met de moed der wanhoop. Waar ben je zonder schrijfapparatuur? De pen is machtiger dan het zwaard maar een werkende computer is toch echt veel waard. Ik verhuis van computer naar computer van kamer naar kamer en van stoel naar stoel om telkens weer te denken in vertrouwen dat het past en dat het verleden net als in de toekomst afhangt van denkprocessen waar vertrouwen voorop staat. Verhuizen is durven doen. Wie veel spullen meeneemt zoals ik dat deed, moet dus gewoon wat harder werken, beter plannen en geduld hebben en vertrouwen houden. Ik hoor weer IJf Blokker, als Barend Servet, zingen waar moet dat heen, passend bij mijn verhuizing en mijn tien vingers blind typen en een periode van humor waar ik nu nog blij van wordt terwijl het leven een waar aards tranendal was.
0 Reacties