Er zijn van die onderwerpen waar je vaak en veel over kan schrijven. Tijd is daar een van en die kwam naar boven op het moment dat ik op de brug tussen Zwijndrecht en Dordrecht stond te wachten. Ik stond niet op de trein te wachten of, zoals op een station waar je kan wachten tot er een boot voorbij komt, nee geen van beiden alhoewel ik beide situaties wel meegemaakt heb. Het verkeer stond te wachten omdat de verkeersbrug geopend was. Met die opening sta ik dan te wachten zoals ik dat al heel mijn leven gewend ben. Afhankelijk van het moment ( de tijd ) berust ik me maar omdat het nooit handig is je druk te maken want daarmee gaat het proces niet sneller.
Het brengt altijd wel herinneringen mee die alle kanten opgaat. Nu had ik tijd genoeg en stond te kijken naar het slepen en duwen door de boten die bezig waren in gezwind tempo hun route door het geopende gat te nemen. Er werd daadwerkelijk hard gewerkt om een botsing met de oever of de pijlers te voorkomen en dat stuurwerk was leuk om te zien. Het geeft altijd wel voldoening om te weten waarom je stil staat en dit geval was minder erg. Toch was het een flinke file op het fietspad waar ik dit keer ook stond vanwege het tijdstip op de middag, einde werktijd. Het doet mij herinneren aan de tijd dat ik naar school reed en terug of mijn werk, vergadering, ziekenhuis of begraafplaats.
Wachten in een lange rij van mensen op verschillende vervoersmiddelen. Tegenwoordig zijn dat wat meer moderne middelen zoals fatbike, scooter maar ook de gewoon ouderwetse benenwagen. Vooral de herinnering aan het moment dat iedereen na het openen van de slagboom uit het startmoment zijn poleposition probeert te behouden richting afrit of trap met al het duw en of trekwerk van dien. De trap was in het verleden een steilere trap dan nu maar de afrit biedt tegenwoordig de nieuwe mogelijkheden tegenliggers tegen te komen aangezien er veel mensen geen verkeersregels meer volgen.
De gedachte aan de trap waar regelmatig mensen niet hun fiets met zware tas wisten te behouden en er een waar domino effect ontstond als deze dan naar beneden stortte en voorgangers meenam in de val, deed mij rustig aan doen. Ook kwam ik recent in de omgekeerde file terecht richting Zwijndrecht. Terwijl ik stond te wachten moest ik daar ook aan denken. Je komt aanfietsen en kijkt naar de openstaande brug en ziet de fietsers al in file omhoog op de trap staan. Je wacht dan toch even denk ik dan maar goed ieder zijn keuze in de haast om zo snel mogelijk de brug over te komen. Al die gedachten die voorbij komen, dat terwijl je staat te wachten, op een brug die er nog geen honderd jaar ligt maar wel zo een belangrijke rol heeft gespeeld en dat nog steeds doet.
Ik sta te wachten en dan gaat de bel, ik sta precies naast de bel, die altijd twee keer klinkt als waarschuwing dat de brug gaat bewegen, open of dicht. Dit keer natuurlijk het sluiten maar het brengt mij wel in een soort trance, een typische LSD ervaring. Het was alsof ik in die psychedelische staat terecht kwam die ik ken uit al mijn ervaringen. Voor wie ooit een LSD ervaring heeft gehad met het nummer Time van Pink Floyd zou dit zomaar een herbeleving kunnen zijn van dat moment. Het voelde dan ook heerlijk zoiets te ervaren in de wetenschap dat er een tweede bel zou komen waardoor je weer uit zo’n herbeleving kan stappen.
Ik stond rustig te genieten tussen al die mensen met hun eigen beleving en stapte gewoon even uit de werkelijkheid om mij heen. Op zo’n moment speelt de muziek in mijn hoofd en komen er meer dan een gewoon aantal beelden voorbij, alsof ik een film van tweeeneenhalff uur in twee minuten voorbij zie komen. Dat op een brug die als internationale verbinding zoveel voorbij heeft zien komen. Met mijn ervaringen in veranderende staat van zijn was de bel een heerlijk moment en was de tweede bel er één alsof ik in de boksring stond die mij redde van een knock out. Heerlijk gewoon.
De beleving van een mensenleven beelden en alle ervaringen kan je ook horen in de verbeelding van het nummer Annabel waarin er gezongen wordt over het uren staan turen op de brug. Dat ene nummer die het hele leven van de zanger beheerst en beheerst heeft. Hoeveel mensen zullen wel kunnen vertellen over die brug en alles wat er gebeurt en gebeurde of wat het met hun deed of gedaan heeft. Ik kijk nog een keer rond nadat de tweede bel mij uit mijn trance heeft gehaald en denk aan de rijstmolen in Zwijndrecht, aan het containertheater dat daar gestaan heeft, waar Achnaton van Philip Glass is uitgevoerd.
In denk niet aan Achnaton maar aan een film naar een ander werk van Phillip Glass, Koyaanisqatsi. De snelheid van de beelden passen bij mijn trance tussen de twee bellen.
Terwijl ik op pad ga neem ik dat in mijn beelden in mijn hoofd mee. Het is niet wish you were here, denkend aan de mensen die ik mis, maar meer time van David Bowie. De bel heeft muziek in mijn hoofd losgemaakt en dat is best wel mooi. Geen spotify, die ik aanzet met oortjes in terwijl ik reis, maar de herherinnering die mijn deel is. Ik geniet onderweg naar mijn bestemming en denk dan aan de reis maar het is vooral de weg die ik volg. A long and winding road.
Al die jaren van wegen die veranderden maar wel mij naar de brug brachten om deze te passeren. Nu weer veranderd de weg maar niet mijn reis. Het is als Koyaanisqatsi; een gek leven of een leven in een staat van verwarring zoals de herherinnering. Het is het leven wat op een andere manier geleefd mag gaan worden. De bel was dus een mooie wakeup call. Ik reis verder en besluit het weer anders te doen en het leven weer in balans te krijgen of beter te brengen. Tussen de twee bellen door heb ik veel gezien dat maakt dat ik weet welke weg ik ga volgen.
0 Reacties