Ik heb wel eens eerder over verhuizing geschreven maar het is een onderwerp wat mij nog steeds bezig houd. Verhuizing is breed interpreteerbaar, de verhuizing van de ziel bijvoorbeeld, maar verhuizing staat meestal in het teken van spullen, materiële verworven producten. Recent was ik weer betrokken bij een verhuizing van iemand die ik al meerdere malen had geholpen. Een ervaring die mij deed open staan, iets dat beter past bij een spirituele gebeurtenis dan bij een fysieke ervaring, maar zeker zo interessant. Je weet dat er van alles kan gebeuren, zelfs het onverwachte.
Vooral het onverwachte was ik op voorbereid, het bekende duveltje uit het doosje, om het zo maar uit te drukken. Eigenlijk was dat vooral waar ik op voorbereid was, maar wat doe je dan als dat uitblijft had ik mij bedacht. Natuurlijk bleef het niet uit dat er de gebeurtenissen van het onverwachte niet uitblijven. Er traden meer momenten op die tot het onverwachte behoorden. Als ik er aan terugdenk tovert het nog steeds een glimlach op mijn gezicht. Aangezien ik verder geen partij ben in de verhuizing, anders dan de voorbijganger die open stond om te helpen, was het eigenlijk wel amusant om de stoelendans der gebeurtenissen mee te maken.
De verwachte ervaring uit verhuizingen, zoals het opentrekken van kasten die vermeend leeg zouden zijn, bleef dan ook niet uit. Verwacht het onverwachte was dan ook de mantra die ontzettend meehielp om positieve energie vast te houden. Het helpt mij zelf dan ook wel om in eigen huis bezig te blijven met mijn eigen levensperikelen van opruimen en het leven te sorteren. Terwijl ik rustig de chaos van de verhuizing kon overzien, ik had meerdere dagen hulp toegezegd, bleef ik mij laten verrassen in wat ik tegenkwam. Ik vergeleek het maar met de grot van Ali Baba waar je een stapel van schatten in tegenkwam die ik tenslotte zelf niet had bijeengebracht.
Een van de mooiste momenten was het openen van een la waarin allerlei soorten bestek in lagen die mij deed denken aan een schatkist die opging. Alsof het iets was uit een piratenschip waar iemand zijn deel van de opbrengst in had gedaan. De glimlach was mijn trofee en ik keek rustig toe, terwijl ik doorwerkte, hoe de eigenaar de gevonden schat zat te sorteren terwijl buurtkinderen toekeken. De mannen die meehielpen om de verhuizing vorm te geven liepen ook onverstoorbaar door. Het leek er op dat we een schip op de kade aan het lossen waren, wat passend was bij de stad waar we werkten. Gelukkig waren de mannen net zo praktisch ingesteld als ik dat ben waardoor de rommel ( afhankelijk hoe je er tegen aan kijkt) die zij afvoerden snel verdween.
Eigenlijk was ik best nieuwsgierig naar de inhoud die gesorteerd werd maar daar was ik niet voor aanwezig. ‘We zullen doorgaan’ zong het in mijn hoofd aangezien er een duidelijke einddatum was waar naar toe werd gewerkt door de verhuisploeg. Mijn nieuwsgierigheid zou later beloont worden bij het opentrekken van een aantal kasten. De gehele situatie leidde voor mij als aanschouwer toch wel tot enige verbazing omdat ik een beeld kreeg van de sociale cohesie van de omgeving. Het was weer mooi om te zien hoe mensen samenleven zonder samenhang. Terwijl ik de verbinding bleef maken tussen de werkzaamheden was het verbazingwekkend hoeveel een mens kan verzamelen zonder er iets mee te doen.
Zelf ben ik ook verzamelaar en vind ik dat ik met minder uit de voeten kan. Toch heb ik nog veel spullen die voor mij een waardevolle verzameling zijn en geniet er van ondanks het gemopper dat ik zoveel troep heb verzameld. Het is geen troep maar het klinkt zo mooi. In de verhuizing zag ik hetzelfde. De waarde die wij als mens toekennen aan materiële vormen van bezit zijn nogal uiteenlopend. Bij sommige graven zie je dat terug. Bij de verhuizing zie je die waarde aan spullen ook terug. Als de ziel verhuisd mag er ook iets van waarde mee, als de mens verhuisd mag het met waardigheid mee.
De kasten die ik later opende stonden vol met de schatten van verwachting. Verwachting van nog af te maken klussen, van dromen die nog niet gerealiseerd waren of voldoende gevisualiseerd. Rustig en geduldig vervulde ik mijn taken waarbij ik de schatten overdroeg aan de mannen die even geduldig hun aanhanger vulden en deze doneerden aan de milieustraat. Toch was er wel een schat die ik koesterde en de kroon zou zijn op mijn latere werk. Want zelfs de kleinste dingen zijn van onschatbare zoals het werk in een verhuizing. Geduldig zag ik de ruimten in het huis leegkomen terwijl mijn glimlach bleef. Het was en bleef humor wat tevoorschijn kwam als materiaal, verhalen en gebeurtenissen.
Kastjes en laatjes die zichzelf leken te blijven vullen terwijl verhuisdozen gevouwen en gevuld werden. Terwijl het einde in zicht kwam en ik op de nieuwe locatie als een super Mario aan de slag was gegaan leek de eindtijd toch nog onder druk te staan. Als super loodgieter werkte ik aan de ontstopping van een riool wat schijnbaar al langer niet goed doorliep. Het leek wel op het logistieke proces van de verhuizing waar dozen ingepakt werden die niet stapelbaar waren. Zo voelde het werk van steeds wisselende klussen als een videospel waarbij ik fragmentarisch bezig was met logistiek en ontstopping.
Doorstroming is een natuurlijk thema bij een verhuizing en zo lukte het mij ook om de hele congestie binnen het riool op te laten lossen. De hele dag door was het werken aan de logistieke opgave en het vinden van oplossingen. Een kroonsteentje vinden was vrijwel een onmogelijke opgave maar met de juiste visualisatie wel haalbaar. Zo bleef ik doorgaan met klussen die wel stroomden en werd mijn visualisatie en geduld beloont met het vinden van een kroonsteentje in een van de ontruimde kasten onder in een hoekje. Als een gouden munt of edelsteen glinsterde het kroonsteentje mij tegemoet. Het was weer een moment van verwacht het onverwachtbare waardoor alles toch weer op zijn plek viel. Poeh poeh wat een gedoe.
In alle processen van verhuizing, of het nu de ziel of een huis is blijft het opmerkelijk wat er allemaal kan gebeuren als chaos de opmaat is. Soms lijkt het alsof de geest van de overledene als vorige bewoner van het huis zich aandient als helper of dwarsligger. Aangezien ik alle situaties gewoon ben is het onverwachte dan ook het mooiste. Vooral de momenten waar techniek iets doet wat niet kan en ik dan uitleg mag geven wat het moet zijn. Het is heerlijk om de levenden te horen hoe doods zij de techniek ervaren die zijn eigen leven leidt. Ik ben tevreden als ik het huis kan bevrijden en de energie, zowel technisch als spiritueel, weer op juiste sterkte krijg.
Het zijn juist die momenten waar ik ernstig van kan genieten met een glimlach op mijn gezicht.
0 Reacties